13. mrt, 2018

Oranje onder

Laten we bij de iedere keer weer terugkerende rituele ergernisdansen rondom de salariëring van bestuurders van banken het volgende bedenken. Seconde na seconde, dag in maand uit, elk jaar weer, profiteren wij allemaal van het bestaan van banken. De particuliere schuld aan banken is in Nederland nog nooit hoger geweest dan nu. De banken zijn gered ja, maar hebben we enig gemeenschappelijk besef wat er was gebeurd als dit niet door de overheid gedaan was? Welbegrepen eigenbelang is een spiegel met twee zijden. De eigen zijde wordt te vaak niet recht in het smoel bekeken. Het leven blijkt, keer op keer, niet gratis en zonder risico.

Willen wij zonder banken, dan zullen we dit toch echt als particulieren zelf moeten organiseren. Hoe zullen we dan elkaar hypotheken gaan verstrekken of leningen? Ik ruik een zekere spanning. Kortom: die banken zijn zo slecht nog niet, als het ons maar uit komt. En dat doet het verdacht vaak. Maar o wee, als er een bestuurder een salarisverhoging krijgt. En die 8 miljoen particuliere klanten en 660.000 zakelijke klanten, die dan € 2,88 afgerond moeten 'ophoesten' voor Ralph Hamers, dat is blijkbaar de opstand wel waard, terwijl we met zijn allen ver in het krijt staan bij dit bedrijf die al onze wensen mogelijk maakt en meer dan eens aan de andere kant van het spectrum, de redder in nood blijkt te zijn. Maar als een bank een keer gered moet worden door de overheid, heet het opeens 'van onze centen'.

En, wat die man doet, hoe bijzonder is dat nu eigenlijk (teneur hoofdredactioneel commentaar in de Volkskrant afgelopen zaterdag). Hoe Hollands. Denken te weten wat een functie inhoudt en daar laag- en laatdunkend over doen als het even niet uitkomt. Een oud collega van mij zei altijd: 'Als je beter kan, moet je beter gaan'. Toen ik nog bij de overheid werkte, werd ook zo heerlijk marktplaatserig lui en vilein gedaan over het vermeende niet-verdiende salaris wat een ander kreeg. Als we ons maar kunnen afzetten tegen de ander.

Terug naar de bank.

Overstappen naar een andere bank dan maar? Daar staat iedereen altijd al vrij in. Benadeel je echter óók al die vriendelijke en kundige bankmedewerkers die niet meer van uw (belegde?) spaargeld en de opbrengsten daarvan betaald kunnen worden. Ik wel met name een (naam uiteraard vergeten) medewerker van de ING noemen die mij zo enorm goed en met de juiste 'tone of voice' heeft geholpen bij het afhandelen van de bankzaken na het overlijden van mijn vader. Het ging over geld, maar geen seconde met het gevoel dat er een afhankelijkheidsrelatie was of dat daar geld mee verdiend moest worden (of: behouden worden). Snel en kundig en menselijk. Kortom: straf geen mensen voor je eigen verontwaardiging en haal die spiegel weer eens uit de kast, stof hem af en haal nog eens diep adem voordat men fulmineert.

Het oogt en bekt ogenschijnlijk lekker zo vlak voor de gemeenteraadsverkiezingen voor het volk, maar ondertussen is het volk maar wat blij met banken. Zónder, functioneert onze maatschappij niet en een alternatief, daar zijn we te lui voor om voor de reiger te dansen. Wel klagen, maar niet creatief zelf aan de gang. Ook zo Nederlands. En in wezen eenzelfde minderheid die de wil op legt aan een meerderheid die er met geen haan naar kraait.

Omdat men het zelfinzicht wel heeft.