20. jun, 2016

Antwoord: jazeker.

U heeft mij een tijdje gemist. Geen zorgen, het gaat goed met mij. Afgelopen zaterdag kwam ik het volgende intrigerende artikel van Frank Kalshoven tegen, wat laat zien op hoeveel manieren je zo'n quote binnen een artikel kan lezen, afhankelijk van je eigen geschiedenis..

Kunnen mensen die ziek zijn niet werken ? Of worden mensen die niet werken ziek ? Deze vragen gesteld naar aanleiding van een onderzoek van het CBS met de weinig verrassende titel: 'Na drie jaar in de bijstand neemt lust tot werken af".

Gelijk maar een kanttekening - en m.i. een nuttige en relativerende - ingegeven door een eigen ervaring. Zelfs als je werk hebt kun je ziek worden van geen werk. Deze Cruyffiaanse annotatie verdient enig exposé. Bij een vorige werkgever nam het werkaanbod op de dag dusdanig af dat ondergetekende soms pas om 15.00 en soms zelfs 16.00 wat te doen had. Deels veroorzaakt door automatisering, waardoor werkzaamheden verdwenen dan wel sterk vereenvoudigd werden. Deels door een bijzonder sterk fluctuerend werkaanbod door de aard van de directie waar ik toen werkte. Jaren uitgezeten en volgehouden, tot ik er bijkans gek van werd. Allerlei alternatieven aangedragen, op zoek naar werk gegaan bij een andere directie. Moest uiteindelijk ook daar weer weg en terug naar de oude directie met uitzichtloos vervolg. Vervolgens met een regeling op eigen initiatief ontslag genomen, zo hoog zat het mij. De vaste baan geofferd om de lichamelijke en geestelijke gezondheid te bewaren..

Nu dus werkzoekend. Ben ik nu ziek ? Integendeel. Ik verveel mij nooit. Ik bestond altijd al naast mijn werk en heb nu hooguit meer tijd voor dat bestaan. Het zal niet altijd zo blijven, maar ik tracht er met opleidingen volgen en werk zoeken en alternatieven bedenken diverse mouwen aan te passen. Het is net zo iets als een relatie. Je kan beter geen relatie hebben dan in een slecht huwelijk verkeren.

Mijn toekomst ligt open. De trossen doorgehakt een ruime twee jaar geleden kan ik zeggen dat ik er geen spijt van heb. Ik kan óók zeggen dat het mij gegund is dankzij een bijzonder lieve, mooie en intelligente vrouw die achter deze keuze staat. Het is ook de mogelijkheid die je gegeven is..

Terug naar het CBS onderzoek. Wie niet werkt, wordt ziek lijkt mij alleen van toepassing op mensen die als ze geen werk hebben van gekkigheid niet meer weten waar ze het zoeken moeten. Dat is een kwalijke zaak, voor die mensen zelf. Het laat zien dat die mensen toch beslist moeten nadenken over een levensinvulling naast en ná Werken. Want een en ander insinueert dat deze mensen als ze wel werken beslist ziek gaan worden zodra ze met pensioen gaan. En dat is voor mij van een niet voor te stellen armoede. Geestelijke armoede. De tijd van De Aardappeleters lijkt mij wel voorbij, en er zijn vele mogelijkheden voor vermaak of verheffing. Of contacten leggen, op een veel wijdverbreidere wijze dan de tijd voor internet en wat dies meer zij.

Of ik wil werken ? Absoluut. Ik heb het ruim 26 jaar gedaan en ik mag nog heel wat jaartjes. Maar wel werk waar ik het gevoel heb dat het er toe doet, inhoud heeft en het mij in contact brengt met mensen waarmee ik een band kan voelen en opbouwen. Geen procesmatig werk, maar met enig gevoel van urgentie en creativiteit, ja, zeker. Maar zoals Aleid Truijens stelt in 'Het gelijkheidsideaal wrijft bij werklozen zout in de wonden' dat .. 'Gezonde mensen die graag willen werken, veranderen in outcasts' kan ik mij slecht herkennen. Het is eerst en vooral wat je met die tijd 'in between jobs' doet. Ontwikkel je je of ga je zitten afwachten ? Ik heb zelf het gevoel dat ik mij ontwikkeld heb, afgelopen jaren en een bitter noodzakelijke rust in deze tijden herondekt heb. Een geestelijke rust, die mij in staat stelt met frisse zin aan Deel 2 van mijn arbeidzame leven te beginnen.

Weten wat ik te bieden heb ?
U kunt mij vinden op LinkedIn:

http://www.linkedin.com/in/thomaskamphuis