15. jul, 2016

Het op een lopen zetten..

Eega bekijkt de Tour de France. Ik heb er zelf niet zoveel mee, maar het werkt wel zó, dat als je er vaker naar kijkt je gefascineerd raakt. De dopingverhalen ? Saai joh, anno 2016. Er is nu heel wat anders te beleven. De Tour verworden tot steeplechase. Want ja.. ook hier zien we de zo vaak door mij gememoreerde 'maatschappelijke ontwikkelingen' terug.

'Just being there' is al lang niet meer genoeg. Als toeschouwer wil je tegenwoordig óók deelnemer zijn, in wat voor uitdossing of aanwezigheid dan ook. Als Tourorganisatie ook, maar daarover later meer.

De situatie: in de laatste kilometer. Een klein groepje in de secundaire categorie - de winnaar is inmiddels al over de lijn - splitst zich af van de rest en trapt zich een ongeluk de lagere regionen van de Mont Ventoux op. De Tourorganisatie heeft dan al de finish verspoedigd vanwege teveel wind boven op de top. De horden mensen - vroeger alleen direct bij de finish - drommen langs de kant van de weg. Dranghekken zijn er niet. Ruim baan voor de wielrenners zou je zeggen. Neen. Niet anno 2016. Dus spring je er voor, al dan niet naakt met baard tussen je benen, word je omver gekegeld, en als dat niet genoeg zichtbaarheid veroorzaakt ga je en masse zo lang mogelijk op de weg staan.

Totdat er een motorrijder niet meer door kan en hard moet afremmen. Tja, en tegenwoordig moet het peloton het gevoel hebben in een zondagse motortoertocht te zijn beland. Een motortoertocht, omdat een organisatie denkt dat we óók het zweet op de bovenlip van deze of gene renner willen zien. We willen immers alles zien en meemaken, tegenwoordig en de illusie is verworden tot een verbannen dinosauriër. Minimaal twee motoren voor je, minimaal twee achter je. In escorte, omdat we de sponsorlogo's maar zo groot mogelijk in beeld krijgen. En de neusharen, en de bovenarmen, van wat daar nog van over is na anderhalve week beulswerk. En zicht als een chirurg op een wond, opgelopen bij de zoveelste rotonde. We moeten het allemaal zien, de 'hands on' ervaring getransporteerd tot bij u op de bank. Als we niet op zo'n manier kunnen kijken, leven we tegenwoordig immers niet meer. Het leven als doorlopende opera. Zonder einde.

De meute mensen vernauwt zich tot een omvang als een vroegere demonstratie tegen de kruisraketten en daar knalt het groepje renners tegen een motor. Bauke Mollema heeft de tegenwoordigheid van geest om nog door te kunnen rijden. Chris Froome kruipt onder de motor vandaan, loopt met zijn fiets nog even door en zet hem dan aan de kant. Wat volgt - foto - is een buitengewoon schouwspel waarvan de vraag die op ieders lippen te lezen is, nog steeds niet beantwoordt is. Hij zet het op een lopen, al ware het een biathlon. De columnist Sylvain Ephimenco, die ik zeer waardeer had het al over de zoveelste Brexit.

Hollend waar naar toe ? Ja, naar de finish. Maar dat mag gewon niet. Fietsen is fietsen en dus niet lopen. Is dit overlevingsdrang. Je - terecht - niet willen voegen bij die achterlijke meute en dan maar de vlucht naar voren kiezen ? Wie zou niet hetzelfde doen.

Het vervolg is al even ontluisterend. De knecht staat zijn fiets niet af, Chris Froome holt nog honderd meter of meer door, krijgt dan een infantiel kinderfietsje toebedeeld. Voeten glijden van de - niet passende - pedalen af. Wéér wachten, uiteindelijk een betere fiets.

Wat de Tourdirectie en jury er vervolgens van maken is nog lachwekkender. Bouke Mollema daalt - al was het de beurs - van plaats 2 in het klassement via plaats 3 uiteindelijk naar plaats 4. Quintana - die helemaal niet im Frage was, stijgt naar plaats 3.

Wie het nog wil volgen en kan volgen mag het zeggen. Zaten we net - wellicht alweer tegen beter weten in - te kijken naar een schone sport (totdat dit tegendeel ook weer bewezen is), draait publiek en Tourorganisatie de Tour wel de nek om.

Geld en belangen zullen wel weer de boventoon voeren. En ook de zak meel is bij interviews weer niet ver weg. Want: waarom pikken renners dit in de eerste plaats ? En Grote Vraag 2: Waarom stellen interviewers niet gewoon dé vraag die gewoon gesteld had moeten worden. 'Waarom ben je gaan rennen als je weet dat je daarmee gediskwalificeerd wordt ?'.

Tja, en als je zowel als publiek als Tourorganisatie de hand licht met iedere fatsoensnorm of reglement dan krijg je dus een dag als gisteren. En we slikken en we pikken het allemaal, want de sponsor betaalt zo leuk.

Denk niet dat dit het dieptepunt is. Het is slechts een nieuw dieptepunt.

Wat de overeenkomst is tussen deze Tourmiddag, de wijze waarop een aanslag met een truck/auto wordt gepleegd en die boze mevrouw in Amsterdam die laatst een verkeersregelaar overreed omdat ze geen zin had om om te rijden mag u uit maken.

U mag het antwoord formuleren. Hint: deze stelling/vraag had ik u anno 1986 nimmer voorgelegd.