27. apr, 2018

Zoals het hoort..

Een van de alleraardigste dingen van verhuizen naar een jaren 60, 70, 80-wijk in het oosten is, dat de tijd er stil lijkt te hebben gestaan. Een Koningsdag hier nog niet meegemaakt hebbende, waande ik mij vanmorgen weer in de Vogelwijk, Pauwenlaan in Den Haag, anno 1980. Ik zie mijn vader nog halsbrekende toeren uithalen en ver uit het raam hangen en reiken naar de vlaggenstokhouder. Het geluid van de koekoek uit de duinen op de achtergrond. Om 20.30 het geheel naar binnen, zo na het Acht uur Journaal. Langer laten hangen, erger, tot de volgende dag was ordinair, simpelweg not-done. Níet vlaggen, eveneens. Net als Dodenherdenking - toen het gewoon nog normaal stil mocht en kon zijn, met zijn eigen vlagritueel. Beelden van een straat die nimmer vervagen.

Hier in Westenholte wordt er nog gevlagd, gewimpeld, en hoé, nog steeds..

Bravó Westenholte. Niet dat zure. Niet die jaarlijkse schijnvertoning met kritiek op wat dat Koningshuis ons wel niet kost. Niet dat benepene..

Hier mag De Vlag nog gewoon de vlag zijn. Ook anno 2018. Net zoals paasvuren, Palmpasentakken voor de kinderen, oogstfeesten in de vorm van festivals en midwinterhoornblazen kent men nog tradities hier, en daar ben ik zeer voor.
Geen geleuter over Zwarte Piet en als het ijs niet hard genoeg dicht vriest, gaat het dorp en masse aan het transplanteren, desnoods in het donker om 20.00 's avonds en houdt iemand in de nacht de wacht..

Daar hoort een vlag bij. Omdat het feest is. Die je de Oranjes gunt.

U trekt nog steeds wenkbrauwen? Het alternatief?
President Rutte? Kijk, nu gaat u twee wenkbrauwen optrekken.

Het scheelt net een wenkbrauw.

Mooi dorp, Westenholte.