3. mei, 2018

4 mei

We kennen anno 2018 meerdere Zwarte Piet-momenten in een jaar. Sterker nog: ze worden manifester en lijken ons niet snel meer te verlaten.

Dodenherdenking, op de avond van 4 mei is ook steeds meer zo'n moment. Iemand die een schreeuwdemonstratie wil houden omdat hij zich plaatsvervangend tekort voelt gedaan omdat die en die vergeten worden onder slachtoffers, al dan niet gevallen tijdens de Tweede Wereldoorlog - waar het toch ooit om begonnen was, en een generatie, die laat jaren 80 en 90 van de vorige week opgroeide en er zo ook hun eigen gedachten op nahouden.. http://politiek.tpo.nl/2018/05/02/laat-mensen-prive-twee-minuten-stil-zijn-achter-de-eigen-voor-of-kerkdeur/

'Wanneer ik in Oss de officiële dodenherdenking bezoek, dan zie ik altijd de notabelen van de gemeente op komen draven. Niet uit zichzelf – uit gewetensvrijheid – denk ik dan cynisch, maar omdat dit traditie is en gewoon zo hoort. Net of je het niet kan maken om niet te gaan.' Waarom ga je naar een herdenking toe, Niels Kolman - als je vindt dat het herdenken niet in het openbaar moet plaatsvinden. En waarom dicht je jouw gedachten de zogeheten notabelen toe? Heb je van henzelf vernomen dat ze niet uit vrije wil komen, of zou je willen dat dat zo was, om je eigen standpunt te onderstrepen?

Geschreeuw promoten we, stilte wijzen we - blijkbaar - her en der categorisch af, want 'the show must go on' en je laat je feestje tenslotte toch niet doorbroken worden door zo iets triviaals. Op Twitter maakte ik al een paar opmerkingen op het rake blog van Esther Voet, https://www.niw.nl/5-mei/ waarbij ze zich verbaast dat Bevrijdingsdag, 5 mei, nog steeds geen nationale feestdag is. Eén en ander hangen met elkaar samen, naar mijn mening.

Ik merkte twee dingen op:

Ik vrees dat 5 mei nog steeds niet onze nationale feestdag is, omdat we de vrijheid niet herkennen of (meer) waarderen... zie ook die idioot die wil gaan schreeuwen bij Dodenherdenking, tot een rechtszaak aan toe.

Sterker nog: ik vrees dat '5 mei' aan een soort nationaliteitsgevoel- of besef raakt, waar zo ongeveer levenslang op staat in dit land. Trots zijn op iets? Op je vrijheid? Alsof het iets is waar je je voor schaamt, zoveel jaar na dato.

Gaat dit op voor 5 mei, dan gaat dit zeker ook op voor 4 mei. Ik begrijp aan de ene kant dat een jonge(re) generatie minder 'heeft' met 4 mei, omdat men niet meer de verhalen kent van hun ouders, hooguit nog van de grootouders. De vraag is, of men die verhalen nog wel wil horen, en enig besef heeft - of wil hebben - van zijn eigen geschiedenis, waarbij je kán grinniken tijdens de twee minuten stilte tijdens Dodenherdenking.

Niels Kolman vraagt respect voor degenen die niet stil willen zijn. Wederom - want zo werkt het tegenwoordig - is het vragen voor respect voor zichzelf. Respect voor mensen die stil willen zijn, is er niet meer. Je uiten, ongeacht wat de rest daar van denkt, is een heilige graal geworden. The show must go on. En voor komedie gaan we al lang niet meer naar de schouwburg, die maken we iedere dag zelf wel, want zonder lijken we niet meer te kunnen leven. We zijn beslist verkinderlijkt, in vele opzichten, zoals mijn vader ooit al zei.

Erger is, dat herdenken tot een nieuw soort - ongewenst - geloof wordt verklaard, wat je maar achter je eigen voordeur doet. Het grinniken doet dat echter niet, want je moet toch onder alle omstandigheden jezelf kunnen zijn, nietwaar, en daar sluit je je niet voor of mee, af.

Men is trots geraakt op de verkeerde zaken, met in de ene hand een spiegel die altijd de ander voorgehouden wordt, en de andere hand in de broekzak. Trots op lawaai, niet meer op de vrijheid, die we klaarblijkelijk steeds minder aankunnen. Uit verveling wordt achteloosheid geboren. Uit achteloosheid het niet meer respecteren en zien van waar we met zijn allen vandaan komen. Als we niet meer weten waar we vandaan komen rest alleen lawaai. Om de leegte te verdrijven die met gegniffel weggelachen wordt. Omdat we het niet meer weten en zo blijkt, niet meer willen weten.

Arm, het land dat zulke gedachten krijgt en nergens meer bij stil staat.