11. aug, 2016

Totemverering

Te vaak laat de tot stuitend leeg verworden leegheid van ons bestaan zich te beperkt vangen in volzinnen en afschuw woorden. Beelden spreken dan voor zich. Maar dan toch nog een uiting van verbale verbazing van ondergetekende.

Is hier onderzoek naar gedaan ? Zijn onze hersenen de laatste 10 jaar gelijk het poolijs schrikbarend gekrompen ? Men moet hier serieus bezorgd om zijn. We weten blijkbaar van gekkigheid niet meer wat te doen. Willen we uberhaupt nog iets léren in ons leven ? Is dat nog nodig, voor onszelf ? De blik is van omhoog en contemplatief naar den einder starend, verengt en verstard naar een in zichzelf gekeerd wezen, wat met de mens bitter weinig meer van doen heeft.

De mens, van nature nieuwsgierig, sociaal en altijd bezig zichzelf en de ander beter te willen maken is vervallen in een lethargie waarin ik mijzelf niet alleen niet in herken, maar zo ver van mij is komen te staan dat ik mij afvraag wat ik in deze wereld nog doe. Me beslist afsluiten voor deze verinfantilisering, dat is duidelijk. Maar ik herken deze wereld niet meer.

Gaat deze meute nog wel eens door echte emoties, maken ze nog wel eens écht wat mee ? Spreekt men elkaar nog wel eens op een wat diepgravender niveau ? En ga nou niet lopen lullen dat we zo lekker sociaal met zijn allen opgehokt op in deze badplaats zitten bezig te zijn he. Debiliteit in het surplus. Definitief failliet van het menselijk intellect, zo zwaar ooit bevochten en verdedigd in gelukkiger tijden..

Ruim 3 weken geleden visiteerde ik Kijkduin met mijn 84 jarige vader. Geenszins van Pokémon Go vernomen. Horden mensen bij elkaar. Geen idee waarom het uitgerekend op een maandagavond zo druk was. Zei tegen mijn vader "Het wordt nog steeds erger", de mensen synchroon en en masse turend op het schermpje. Naar nu blijkt was dat een understatement. Ik heb het nimmer begrepen, dit soort rages. De Rubiks kubus gekte begin jaren 80 was ook al nooit aan mij besteed. Dat lamlendige gedraai aan een kubus en dan dat puberaal orgastische gekreun om mij heen in de klas als de vlakken met kleuren op zijn plek zaten. Een keer leuk, maar het ging maar door.

Vaak heb ik al het gevoel niet meer in verbinding te staan met de mensen in deze tijd, en dit is weer een shockerend voorbeeld. De architectuur anno 2016 waarmee je je in de picture sleept: het plaatsen van een paal op Kijkduin.

Toch nog een link met de antropologie. De paal als totem als aanbiddingsmiddelpunt, als offerpaal, als idool. Vele culturen kenden en kennen ze. Ga maar eens in het Nationaal Museum van Denemarken kijken. Neil Young sleept nog ieder optreden een mee.
Wat zullen archeologen over zeg een duizend jaar denken, wanneer men deze paal ergens weer tegen komt, verscholen in de veengrond aan de overkant van de Laan van Meerdervoort in Den Haag en gelukkig daarom geconserveerd ? Zijn er dan sowieso nog archeologen, of zijn we het dieper graven voorgoed verleerd ?

De Pikachupaal - strijdtotem der moderne mens anno 2016 en onderwerp van strijdtoneel in het Haagse.

Dánk PVV voor het stellen van deze kamervragen. Koot & Bie zijn inmiddels door de werkelijkheid achterhaald (en o, wat worden zij in deze tijden nog gemist).

Hóóg tijd voor een PVV paal zou ik zeggen. Suggestie van de plaats ? Het Oranjeplein in Den Haag ?

http://www.pvvdenhaag.nl/index.php/nieuws/persberichten/1436-pvv-vragen-over-pikachupaal-kijkdu