26. mrt, 2019

en hoe herken je die dan?

Een nieuwe lente, een nieuw geluid. Zo gaat het gezegde. Deze nieuwe lente kwam met veel geluid tot ons, en de klank van het geluid komt ondergetekende niet als nieuw voor. Zou het alsnog een nieuw geluid kunnen gaan worden, dan vraagt dat meer dan een zekere onvrede welke al een jaar of 20 rondwaart in Nederland.

De SP, Pim Fortuyn, Lijst Fortuyn, PVV, Rita Verdonk en nu dan Thierry Baudet. Ze appelleren allemaal aan een gevoel van onveiligheid in een tijd waarin we steeds minder onszelf (mogen) herkennen. Tegelijkertijd in een tijd waarin we ons steeds meer kenbaar maken. Het hele jaar door, in één doorlopende, veelal digitale protesttocht. Nederland is in die jaren bepaald niet armer geworden, we geven echter steeds meer geld aan onszelf uit. Of het nu een hogere energiebelasting is, een hogere pensioenafdracht of steeds hogere ziektekostenverzekering. De vervuiler, dat is niet exclusief de industrie, het pensioen, dat is voor onszelf en niet gratis, in de gezondheidszorg kan steeds meer, willen we steeds meer, we blijven steeds langer leven. De illusie van gezond sterven is nabij. En als er teveel ongemak komt, trekken we zelf de stekker er uit. Het moet allemaal steeds meer, steeds beter, en het mag geen pijn kosten. De illusie dat het steeds meer, steeds beter en zonder pijn gaat, is te lang in stand gehouden. Door de overheid, maar vooral door onszelf.

Het lijden voorbij, gaat men op zoek naar een nieuw lijden. We wanen ons nog steeds in een zeer veilig land, getuige ook de reacties op straat van mensen na de aanslag in Utrecht. Binnen blijven? Waarom, het is hier toch niet om de hoek gebeurd? Allemaal heel erg, maar 'ik wil door'. Een pas op de plaats of de boel even stil zetten kan anno 2019 niet meer, zo lijkt. Toch moeten we dat gaan doen, en onszelf daar bij eens in de spiegel bekijken, voordat deze omgedraaid wordt. Niets is uiteindelijk gratis of houdbaar voor altijd.

De uil van Minerva is tot ons gekomen, ja, zelfs geroepen naar het front. Als een dief in de nacht beschouwd, vragen we ons nu wederom af wat de attractiviteit van zo'n paradijsvogel is. Missen we iets in onze levens, of mist slechts een gedeelte van ons iets in het leven, hoe breed gevoeld is dit?
Allereerst: ik begrijp de mensen die op Thierry Baudet gestemd hebben. Maar om andere redenen dan zijn partijprogramma. Alhoewel jong, straalt de man uit. Hoe lang de verwondering zal aanhouden, is een tweede. We missen aansprekende, kleurvolle, bevlogen voorbeelden, welke politici zijn. Ze zijn de elite, maar mogen dat ook zijn als ze ons meenemen in een verhaal naar de toekomst toe. Te lang zijn Jan en Alleman zich als een front tegen deze intellectuele deskundigheid gaan gedragen en zich openbaren in talkshows en wat al niet meer. De stem van het volk en wat dies meer zij. Het gaat daarbij altijd over De Ander.

In plaats van al deze zogeheten deskundigen wil ik te pas en te onpas politici zien, welke ons meenemen in een op het eerste gezicht onsymphatieke boodschap, waardoor de boodschap zó gebracht wordt dat wij ons er in gaan herkennen. Er zal hier en daar een tand bij moeten, op andere vlakken zullen we in onze levens een paar stappen terug bereid zijn te doen. Presenteer deze plannen als noodzakelijk, maar daag de mensen mee uit het ook als goed voor ons allemaal te zien, voor de natuur, voor iets wat ons overstijgt. Leg je plannen uit, laat deskundigheid vanuit de maatschappij toe (warmtepomp doet meer CO2 uitstoten dan gas), laat positieve resultaten zien, maak er een avondvullend programma van op tv en online. Breng interessante mensen in, waardoor we weer verrast worden, naar een ander gaan luisteren en samen enthousiast worden over iets dat in eerste instantie geld kost, en later geld bespaart en niet materiële zaken weer op de voorgrond plaatst. Maak het zodanig aantrekkelijk, dat iedereen er wat van kan leren. Leg het niet alleen uit, maar begrijpelijk. Verleid in Jip en Janneke taal, dan zoeken we die uil van Minerva er later wel bij. De kers met een toefje slagroom doet verlangen naar de taartpunt, een hele taart voor de neus maakt lui en de geest overvoerd. De kers met slagroom als metafoor voor aantrekkelijk gemaakte verandering. De bakker zal nadien nachten moeten doorwerken voor alle kersentaartbestellingen. Zonder geklaag of schuldgevoel.

Een overheid die daadwerkelijk het (kersen)pad kiest, daar in volhardt en ons daar in weet mee te nemen kan, wat mij aan gaat, partijloos door het leven. We integreren alles uit de partijprogramma's wat ons naar die nieuwe toekomst brengt. Zelfkritisch, betrokken, beseffend dat er al heel veel goed is in dit land nog beter en mooier kan, met zelfkennis, dat we aan de ene kant iets meer geld moeten gaan uitgeven aan wat ons van nature omringt en wat we als vanzelfsprekend zijn gaan beschouwen. En aan de andere kant minder geld moeten uitgeven aan wat we óók als vanzelfsprekend zijn gaan beschouwen om te voorkomen dat we steeds meer onszelf als onze omgeving belasten. Bedenk zelf de voorbeelden.

Een voorbeeld laat ik aan de orde komen in mijn volgende column. Inclusief kers. Zonder uil. Die is gevlogen (maar zal terug keren).