27. mrt, 2017

En we vermoorden de trainer weer

Nee, ik heb de wedstrijd niet gezien. Ik voel al heel lang geen spanning of opwinding meer bij het Nederlands Elftal. In 2014 smoesden we er ons nog een eind doorheen op het WK onder leiding van Louis van Gaal, maar was de adem ook toen uiteindelijk te kort.

Ongelooflijk hoe in de Telegraaf oud spelers en een oud bondscoach los gaan op Danny Blind. Het is werkelijk godgeklaagd te zien hoe alle ballen nu op Blind worden geschoten. Geen woord over de spelers zelf. Kan iemand mij eens uitleggen hoe spelers briljant kunnen gaan spelen onder een trainer. Ik bedoel dit: kwaliteit zit toch in de spelers zelf ingebakken, en op die basis speelt men toch zélf?

De illusie wordt gecreëerd dat het met de juiste trainer wél wat wordt met dit Nederlands Elftal. Het is iedere keer dezelfde fout die wordt gemaakt. Juist het gebrek aan kwaliteit/inzet/doorzettingsvermogen/brille/kracht/nationale trots - ja, ook dat, haalt u zelf door wat u niet van toepassing vindt is een bepalende gebleken in steeds meer afgelopen jaren.

Weet u wat de overeenkomst is tussen een tweet die ik vanmorgen las over een moeder die overstag gaat en ook haar eenjarige (sic) op de creche op de verjaardag laat uitdelen, een nagenoeg leeg Malieveld met een paar handenvol boze PVV stemmers die de uitslag voor hun partij bij de verkiezingen discutabel vinden, maar niet méér dan die handvol de zin heeft om - mooi weer, 18 graden, wat wil je nog meer! - op te komen draven en het Nederlands Elftal?

Het podium wat de mens in zijn nu meest embryonale fase wordt vergund, de luiheid van iemand die het ergens niet mee eens is om te gaan demonstreren en het altijd de ander de schuld geven van de wanprestatie van jezelf.

Nederland is een te rijk, te lui verworden land, waar het ongenoegen soms tegen de plinten klotst - net zoals het geld bij vele voetballers, maar waar verbondenheid niet meer bestaat. Omdat we de ander niet meer nodig hebben. Te lui zijn geworden om samen echt iets te willen bereiken.

Daar helpt geen trainer, politicus of creche aan.

Ronald Koeman heeft - terecht - bedankt. De spelers zelf? Die zitten nu in afwachting van de oefeninterland tegen Italië in een Hilton hotel. Het zoveelste cadeautje voor de niet presterende mens. Ter verdrijving van alle mogelijke ongemak wat karakter zou kweken.

Op Facebook hoorde ik iemand kakelen 'Als ze tegen Italië gewoon met 2-0 winnen, staan we gewoon tweede in de poule en gaan we door'.

Het is dit schreeuwende gebrek aan eigenbesef wat ons op een dag de das om zal doen. Niet alleen bij voetbal, maar bij veel gewichtigere zaken. Zijn we - gezamenlijk - nog bereid ergens voor te vechten, moeite voor te doen? Oók individueel, onafhankelijk van de ander? Het Ik naar de achtergrond, je ook eens wegcijferen ten opzichte van het grotere geheel? Onbaatzuchtig? Niet iedere dag feest willen? Niet iedere dag getrakteerd worden? Verlies voelen, niet alleen beloning?

Als spiegel en cement verdwijnen, verdwijnt ons eigenbeeld en stort er iets groters in dan we nu nog vermoeden.
Terug naar minder verwend gedrag en in gesprek met elkaar om de zin en onzin te onderscheiden. Vandaag nog.