De foto met mysterieuze tekst..

27. jul, 2017

Soms dwalen in een jaar je gedachten meer naar vroeger af, dan naar de actualiteit. Na het overlijden van mijn vader kwam er een heel archief van hem mee.

Deze foto lag bovenin een doos. Gek genoeg, ongedateerd en niet achterop beschreven waar het was. Wat hij zijn leven lang altijd wel deed. Wél begeleid door een wat mysterieuze tekst:

'Het leven is een roeitocht
met onbekende bestemming.
Nu eens met de stroom mee,
dan weer er tegenop.

Ignoramus et ignorabimus.

(We weten het niet en zullen
het ook nooit weten).

Maar we kunnen hopen, geloven en liefhebben'
A.R. Kamphuis

Op een apart kaartje wat bij de foto in een envelop zat nog een zin..

'Het is te hopen dat het mysterie van het leven na onze dood wordt ontsluierd'.

Waarom, pa, heb je uitgerekend deze foto bovenop je eigen archief gelegd. Ik ben zo benieuwd wat je daarbij dacht toen je die tekst er bij schreef. Waar je je over verwonderde, wat je je afvroeg op het moment dat je het beschreef en overdacht. Met welke vragen je zat en hoe je je daarbij gevoeld hebt.

Ik kan het je niet meer vragen. Over je gevoel - echte emoties - sprak je niet of heel zelden. Niet gewend dit te doen, of behorend bij een generatie die dit niet gewend was of werd dit te doen.

Natuurlijk vroeg ik me gelijk af, waar en wanneer deze foto genomen was. Het moet augustus 2006 zijn geweest. We roeiden vanuit het Westbroekpark de vijver op en het kanaal verder via Madurodam tot voorbij het ministerie van (toen nog) Verkeer en Waterstaat. Hebben we daarna nog door Klein Zwitserland gelopen en daarna iets gegeten? Dat zou ik nog eens moeten nakijken in mijn eigen fotoarchief..

Wat direct bij me boven komt echter is de koppeling foto/tijd. Ik had een enorme rottijd achter de rug. Moeder overleden, conflict op het werk het jaar daar op, en een maand voor deze foto genomen werd uit elkaar gegaan met mijn toenmalige vriendin.

Nogmaals: mijn vader was niet zo van de gevoelens en het uitten daar van, maar dit herinner ik me. 'Jij komt vast nog weer iemand tegen'. Misschien was dat nu nét wat ik toen het hardste nodig had. Een gevoel van bescherming en hoop in een zeer roerige tijd.

Alle mensen die hun ouders nog hebben: blijf wandelen, blijf roeien met ze.. blijf de dingen doen die je als kind al met ze deed. Het kan verrassende inzichten en herinneringen opleveren..

Noot: deze foto blijkt na enig onderzoek niet genomen op die bewuste dag augustus 2006 maar een andere dag moet zijn. Mijn vader droeg iets met korte mouwen, die dag. De herinnering aan de geruststellende woorden hebben zich vermengd met de herinnering met roeien met mijn vader. Wanneer deze foto precies is genomen, valt wel terug te halen uit zijn fotoarchief. Maar daar duik ik op een andere dag in. Nu weer terug naar het heden.

Deze foto heeft een mooie plaats gekregen boven mijn bureau op de schrijfkamer.