Ruud en de fantastische wedstrijd

4. sep, 2017

Allereerst: de wedstrijd tegen Frankrijk was de slechtste ooit die ik van het Nederlands Elftal had gezien. Je kunt qua niveau vér op afstand liggen, je kan ook nog eens gewoon domweg je dag niet hebben. Ik vermoed dat beide het geval waren.
Niet om aan te kijken, en ook nog een rode kaart.

Wat is het meestal met dingen die niet meer slechter kunnen? Ze kunnen alleen nog maar beter gaan. Als je je het maar beseft en niet in chagrijnigheid blijft hangen. 'We' willen onszelf altijd die tweede en daarna zoveelste kans toe dichten, maar de ander..

Het lijkt langzamerhand wel in Nederland alsof we niet meer bestaan zonder in mineur te blijven, ons af te zetten tegen de ander, omdat we anders niet meer het gevoel hebben te bestaan. Eens onderling gezellig of elkaar eens moed inpraten? Dat is zo Anno 1988 joh. Ruud Gullit heeft het begrepen, en nog veel belangrijker: onthouden. Enthousiasme in je leven houden. Niet verzuren. Je blijft er ook nog eens knap leeftijdloos mee, ik geef hem geen 55. Wie nog blij als een kind kan zijn op zijn 55ste, heeft het leven begrepen.

Nee, Ruud Gullit, je had niet stiekem in de kleedkamer moeten filmen - was het wel candid camera? - maar Nederland: wat een berg shit gooien jullie over iedere vorm van spontaan en eerlijk enthousiasme heen.

Even vanuit mijn perspectief: ik had de wedstrijd niet gezien. Had niet door dat hij al gespeeld was, toen ik thuis kwam. Zag dus een vlugge samenvatting. Keek vrouwlief 3 maal stomverbaasd aan. Dit leek mij een aantrekkelijke wedstrijd te zijn geweest. Ik zag weer voetballers die voetbalden, er weer zin in hadden. Het begin van een op de grond staande hockeystick, lafjes omhoog. Omhóóg, ja. Want je kunt wel niet goed zijn, je kan alleen maar beter worden. In flitsen kon je dat zien in de samenvatting.

Het is ook gewoon moeilijk. De oude garde op de voorgrond nog vertegenwoordigt, een middengarde die moet leren samen te spelen met die oude garde en nieuwelingen. De nieuwelingen waarvan teveel gelijk wonderen worden verwacht.

Mag iets rijpen, deze dagen en jaren? En vooral: behouden blijven? Zoals het enthousiasme van Ruud Gullit, en het getier van Dick Advocaat er omheen? Gepassioneerde mensen die de beperkingen echt wel zien, maar signaleren dat iedere succesje zeer zeker óók benoemd mag worden.

En dan Ruud Gullit als bondscoach over een jaar of 2, 3. Met als nuchtere tegenhanger assistent bondscoach, Wim Kieft. Mag ik dat nog eens meemaken?

En wég met die luie, verveelde chagrijnigheid Nederland! Laten we van iedere wedstrijd weer opnieuw genieten of balen of er iets van vinden. Maar kijk er naar uit. Er is weinig leukers. Zo banaal als een pot voetbal kan zijn. Je hebt immers anderhalf uur de tijd om te geloven dat het toch nog goed kan komen. Hoezo spannend!

Ruud: je bent de winnaar van de dag. Tijd voor wat onbevangen, blije emotie. Ga er gewoon mee door.