Wat wit is moet wit blijven..

11. sep, 2017

We konden er op wachten. De herfst is aanstonds en de wit wat zwart moet worden en zwart wat wit moet worden discussies dienen zich aan in het land van Chagrijn.

Niets is immers meer wat het was, en mag dat ook vooral niet blijven. Het Rotterdamse kunstencentrum Witte de With gaat zijn naam veranderen. Teveel wit. Te weinig zwart. Iemand is alvast begonnen de muren binnen zwart te verven. Totdat dat ook weer te zwart zal blijken, zeg in 2025. Veel langer zal de gewenste lieve vrede niet duren.

Witte de With, koloniale uitbuiting, op de Molukken 90.000 kruidnagelbomen verbrand, en uiteindelijk aan zijn einde gekomen toen hij in Deense dienst deelnam aan een missie in Zweden. Tja, don't mess with the vikings. Ook toen nog. Nu nog steeds.

Gijs Scholten van Aschat, nieuwe voorzitter van de Akademie van Kunsten wil zich bezig houden met een betere relatie tussen de kunst en de politiek. Lees: minimaal de 200 miljoen euro terughalen welke bezuinigd zijn op de kunst onder het huidige kabinet. Nu kunnen we over kunst en wat dat nu precies is, verstaan wat we willen verstaan, maar dat nu allemaal gesubsidieerd moet worden door een overheid?

Werd Rembrandt gesubsidieerd? Sneed Van Gogh gesubsidieerd zijn oor af?

Het is een beetje zoals in het voetbal in Nederland de laatste jaren. Overal is gebrek aan, en wordt kwaliteit als maakbaar iets genoemd. Wat voor zak geld er ook tegenaan wordt gegooid, kwaliteit verloochent zich niet. Daar word je mee geboren en laat zich vanzelf zien, zeker in deze tijden.

Dat er nu een stel kunstenaars zich ledig maken om de naam van hun instituut, laat, zéér, de inmense overbodigheid van heel veel van dit soort clubjes zien.

Je mag van ondergetekende prima politiek bedrijven en je muren zwart gaan verven, maar dan niet met € 421.000 subsidie per jaar.

Hoe idioot benauwd we omgaan met ons verleden blijkt wel uit de reactie van - uiteraard - iemand van de PvdA. Co Engberts heeft wel begrip voor het besluit van het kunstencentrum. ,,Het geeft aan dat we bewuster met ons verleden omgaan. Een goede stap van het bestuur,’’ aldus raadslid Co Engberts. Hij ziet het niet als het ‘uitwissen van de geschiedenis’. ,,Als een kunstencentrum een bepaalde naam draagt, dat roept dat de associatie op dat deze persoon wordt geëerd.’’

Volgens Engberts hoeft de Witte de Withstraat niet van naam te veranderen. ,,Dat is iets anders. Als er aanleiding toe is, kunnen we bij de straatnaam wel een bordje plaatsen, met een uitleg over deze persoon. Een soort disclaimer. Dat kan ook bij een standbeeld. Dat is dus niet het uitwissen van de geschiedenis.’’

'Als er aanleiding toe is'. Dus bij het ene wel, bij het andere niet.

Dat wordt nog wat, zeg, in een Zeeheldenkwartier in Den Haag. Echter geen hond die u daar over gaat horen daar. In Den Haag is men het uitzicht over zee nog niet verloren.

Ik praat hierbij zeehelden niet schoon, maar goddorie jongens, alles wat die zeehelden níet waren, is wel heel erg gefeminiseerd.

Wat willen we eigenlijk zijn of worden in dit land? Dát is de vraag, die voor ligt. Uit onvrede over het heden lijkt men zich wel over het verleden uit te storten. Omdat er niets meer in het heden bereikt lijkt te kunnen worden.

Tja, dan ga je maar muren zwart verven. Dik betaald.
In Rembrandt en Van Gogh zijn tijd werd verf beslist creatiever en beklijvender ingezet.

Wat wit is moet wit blijven, wat zwart is, zwart.