#MeToo

30. okt, 2017

Aaf Brandt Corstius, je bent de held van de dag. Niet omdat je het voor je broer op neemt, ik verwacht niet anders van een zus, tenzij je Holleeder heet. Nee, omdat je mijn denken omgekeerd hebt.

Ik was ook moe van de #MeToo en #IHave discussie. Maar ik betrok het eens op mijzelf. Ben ik seksueel lastig gevallen? Nee. Heb ik iemand seksueel lastig gevallen? Ook niet.
Ben ik anderszins? Ja, ik ben in mijn jeugd gepest, toch al gauw 10 jaar lang. 10 jaar lang is men in mijn persoonlijke zone gekomen. En wat is het lang niet gezien, en wat is de verbazing daarover laat gekomen. Of ik er onder gebukt ga? Vandaag de dag niet meer, maar het blijft je altijd bij. Je bent altijd op je hoede. Onnatuurlijk? Natuurlijk..

Pijn van een ander. Er wordt tegenwoordig - vrolijk verbijsterd - op nogal van alles en nog wat gereageerd. René van der Gijp lacht vrolijk mee. Stel je voor.. Het leven als één voetbalkantine. Lachen jongens, want het moet allemaal wel leuk blijven.

Er is nogal wat verloren gegaan bij het intermenselijk contact en begripsleven tussen mensen. In gang gezet door de mobiele telefoon twintig jaar geleden verleerden we om elkaar onder ogen te komen. Ferm doorgezet door de wereld die social media heet, zijn we ons leven digitaal gaan ervaren en beleven. Hoe de ander er over denkt of hoe zijn of haar gezicht staat als we reageren ten koste van, zien we niet meer. Wellicht is deze techniek ontregelender gebleken dan we denken en heeft het een verborgen oorlog ingeluid. Een alternatief soort burgeroorlog. Bij die ontmenselijking sluipt de angst er in. En we herkennen die angst geeneens.

We zijn bang geworden met elkaar te praten. Bang geworden om rechtstreeks gedachten uit te wisselen of spijt te uitten. De #IAHave tegenbeweging op Twitter getuigt hier van. Het is een soort boekje open doen zonder dat men zich rechtstreeks verhoudt tot het slachtoffer. Of de dader, dat ook. Je hebt het van je afgeschreven. Het verleden verandert er niet door. Het heden ook niet. Tenzij..

We leven een onecht leven en kunnen op steeds meer manieren een onecht einde aan ons leven maken. Van poeder tot doodskist of tijdens een superachtbaan met te grote G-krachten.

Het moet allemaal een beetje vol te houden blijven, natuurlijk. Als we al geen enkele pijn bij onszelf velen, hoe zullen we ooit nog de pijn van een ander willen zien?

Laten we collectief moe worden van het - veelal - oppervlakkige leven wat we leiden en weer eens gaan luisteren naar elkaar. Weg van de verveling en oorlogvoerderij om niets.

Is de hashtag #listening iets, Aaf? #leven mag ook. Leven en laten leven. En beschermen en steunen.