#MeNotMore

9. nov, 2017

Ik weet niet hoe het u vergaat, maar ik begin nogal vermoeid te raken van alle ge- en misbruikverhalen. Dat ligt niet aan deze tijd, waar langduriger nieuws alweer snel verveeld, nee het ligt aan iets anders.

We kunnen hem Job Gosschalk noemen, of morgen weer iemand anders. En, o, wat zijn deze mannen fout geweest of gaan dat vandaag wel worden. U hoort mij daar niet over.

Wat ik minstens zo fout vindt, zijn al die spijtoptanten die nu opeens omdat er íemand over begonnen is, over de matras, pardon, het hek, komen. Een Winston Post die een boekje open doet, en het niet eerder deed 'omdat het je carrière kon schaden'.
Hier bots ik blijkbaar tóch weer eens met de rest van de wereld. Hoe vloeibaar maak je je ruggengraat omwille van je "carrière"? En waarom het nú opeens dan wél noemen? Als er óók iets mee te winnen valt, en wellicht te verliezen, als je het nu niet verteld? Vervaagt hier de grens niet?

Een kleine twintig jaar geleden - ik noem geen naam hier - heb ik het verhaal vernomen van een vrouw die op haar 13e verkracht was door twee mannen. Op haar 13e zwanger en om de schande het dorp niet te laten bereiken een abortus gepleegd. Vader en moeder op de hoogte gebracht. Grote stilte, want ja, het dorp..
Dat was 1976.

Eind jaren negentig kwam ik één van die mannen met enige regelmaat tegen in het dorp, omdat hij getrouwd was met de zus van een man die ik kende. Zeer goed kende, maar ik omschrijf hem hier niet verder. Tot mijn niet geringe verbazing liep de man, die die vrouw op 13 jarige leeftijd had verkracht vrolijk mee in de Sinterklaasintocht. Ik meen als Zwarte Piet te herinneren. Kan mij niet voorstellen als Sinterklaas, gezien zijn huidstint en postuur. Ik heb - waarschijnlijk uit ergernis over die tijd - niet alles heel scherp onthouden, maar dit wel.

De moeder van de vrouw noemde deze man 'badmuts' omdat deze een (inmiddels?) kaal hoofd had gekregen. 'Badmuts' als straf voor degene die je dochter op 13-jarige leeftijd verkracht had.
Ik stond met stomheid geslagen. Is dit hoe men elkaar in bescherming nam? Had die man nog steeds de mensen in zijn greep, ruim twintig jaar later? Ik kon het mij niet voorstellen. Nog niet. Nooit niet.

Dat je als 13-jarige overdonderd wordt wél. Dat je de schaamte de rest van je leven, en een minderwaardigheidscomplex, met je mee draagt, óók. Als je al niet het gevoel had beschermd te worden door je naasten, gebeurt dat.

Maar ik wil nooit, niet, never meer horen: 'Ja, het was zo, maar we zwegen omdat het onze carrière kon schaden'. Dat is genoteerd misbruik en opgeborgen in welbegrepen eigenbelang.

Dat nu al dit ge- en misbruik naar buiten komt, is goed. Je hoeft je door niemand gedwongen te voelen en het is goed als mensen, hoe lang ook na dato, ergens niet mee weg komen.

Maar íets meer ruggegraat waar dat kan, en iets meer 'in the moment' graag, óók. Want verzwijg je het jouw overkomen 'grensoverschrijdend gedrag' of verzwijgt een omgeving, die daar van af weet, dit, om wat voor reden dan ook (schaamte?), dan ben je medeverantwoordelijk voor het wegkomen van dit soort mensen en medeverantwoordelijk voor de kans dat datzelfde gedrag ná jou, een ander overkomt.

Laat mensen elkaars zwijgen als ongewenst grensoverschrijdend gedrag benoemen.

Geduld heeft grenzen. Als je die overschrijdt, wordt het lafheid.
George Jackson