6. dec, 2017

Dag Sinterklaasje

Het viel Sinterklaas dit jaar - wederom - niet mee, de afgelopen weken in Nederland. Wat er gebeurd is, het blijft raadselachtig, maar de intocht van de goedheiligman is zo langzamerhand verworden tot een landing, gelijk D-Day. Ver weg van alle Randstedelijke policor gekakel hoopte Sinterklaas met zijn Zwarte Pieten op een ouderwetse intocht in Dokkum.

Koud bij de Waddenzee aangekomen ging de mobiel van de Hoofdpiet. Er waren bussen met demonstranten tegen Zwarte Piet zojuist de Afsluitdijk overgestoken. Het zweet brak alweer door de tabberd en - of Amerigo het rook - het paard begon te steigeren. Wat was er toch in dat ooit gemoedelijke Holland gevaren in sommige mensen?

Met hoge bloedruk en voorzien van een steekwerend vest kwamen Sinterklaas en zijn honderd Zwarte Pieten aan wal. Alwéér ging daar die telefoon. Voorlopig: opluchting. De horde betogers waren gestopt op de snelweg ruim voor Dokkum. De Fries en tradities, tenslotte. Kom daar maar eens aan. Dan trekt ie van leer en desnoods de snelweg op, met hooiwagen, vork en vrachtauto.

Zwarte Piet, tot voor een jaar of wat geleden ieders vriend, is ten westen van de Utrechtse Heuvelrug in ongenade gevallen. Zo ongeveer op het moment dat de ironie en humor in Nederland afgeschaft werden. Alles ogenschijnlijk bestreden en bereikt, Zwarte Piet als nieuwe strijdtrofee in een verveeld en geestelijk diep armoedig SBS land.

We mogen ons nog gelukkig prijzen met Zwarte Piet. Die roe, wanneer werd daar voor het laatst mee gezwaaid? Die zak, wanneer ging daar voor het laatst iemand mee naar Spanje. Het tekent de gezagscrisis en stuitende gebrek aan fantasie en besef van de heidense afkomst van oud Nederland. Gek genoeg, juist in een tijd dat de ontkerkelijking wel voltooid lijkt.

Nee, dan in Midden-Europa, waar men het nog wel begrepen heeft op de duistere figuur, die daar Krampus heet. De kinder- en vrouwenschrik die met de roede vruchtbaarheid en reuring zwaait. Geen hond ondertussen die in Nederland de poëzie omarmt. En de donkere figuur naast de heilige doorgrond. Het paard, een afgeleide van Odin's paard Sleipnir, vele treden te hoog voor het intellect en de fantasie van voltooid Nederland.

Het moet allemaal neutraal in Nederland. Niemand voor de voeten stoten. Liever regenboog- en schoorsteenveeg pieten.
In Zwolle, rechts van de IJssel immers, doet men gelukkig nog niet aan deze volksverdwazing en witwasserij. Wat zwart is, moet immers zwart blijven.

Probleem is echter dat Sinterklaas in het westen niet meer van al zijn Zwarte Pieten op aan kan, omdat ze her en der soms verjaagd worden. Dan ben je dus mooi in de schoorsteen gelogeerd, als Sint. Dan ga je maar uit pure armoe zelf het dak op, met je stijve botten. Glij je pardoes uit en voor je het weet zit je vast. Daar lig je dan in de Sinterklaasnacht. Ongewild slachtoffer van de huidige moraal. Ga je mooi het schip in, op 6 december.

Volgend jaar? Sint zal wel zien. De lol is er immers af. Ondertussen zet hij, de Waddenzee koud uitgevaren, keihard 'Another brick in the wall' op van Pink Floyd.

Nederland is tot aan de nazomer, als Albert Heijn begint te strooien met kruidnoten bij 32 graden, weer even verlost van de burgeroorlog.

De Sint is verdrietig. Zijn hart huilt.