Gij zult niet lachen!

5. feb, 2018

Voor wie het gemist had - de wereld is immers één grote Privé verworden: het fijne correcte DWDD had 1 februari transgender Bo Van Spilbeeck present, die zijn transformatie breeduit lachend deelde. Heel de familie was met hem méé blij, en de kinderen omarmden hem. DWDD proof, zogezegd, want hoe de wereld er uit zou moeten zien, wordt ons immers graag ingegeven door dit doorgeschoten Sonja Op Iedere Doordeweekse Dag programma.

En dan hebben we ook nog Voetbal Inside, ongeveer het recht tegenovergestelde programma, waar - bij onstentenis van Van Kooten & De Bie - nog wel eens iets of iemand op de hak genomen wordt. Gróte heibel dus, aangezien René van der Gijp 'aankondigde' voortaan als Renate door het leven te willen gaan, en terstond een pruik opzette. Kan niet, mag niet. Niet anno 2018, waar ironie en humor geheel verboden en verbannen zijn.

Bekijkt u het filmpje. Ik zal het u verklappen: transgender Bo Van Spilbeeck wordt niet belachelijk gemaakt. Wat wél belachelijk wordt gemaakt is de über politieke correctheid van DWDD die presenteert en pretendeert dat dit allemaal maar normaal is, en bij iedere transformatie zo zou moeten gaan. Gewoon: pruik op, en er is niets aan de hand, en ever happy living forever. Iedereen blij, want wat is het toch fijn dat zo iemand zichzelf durft te blijven zijn. Alle schapen plat, zodat de draufgang ongestoord doorgang kan blijven vinden.

Ik heb een verrassing voor u. En ik spreek niet uit directe ervaring, maar wel van een ervaring van héél dichtbij: het is een leugen. Zó ben je immers niet getrouwd. Dat was de afspraak niet. En het gaat mij er helemaal niet om dat een man in een vrouw mag veranderen of vice versa, maar dat daar altijd mensen in meegenomen worden. Al dan niet de dupe.

Mijn vrouw ziet mij aankomen met het verhaal dat ik 'opeens' vrouw wil worden. Zou ik dan verwachten en verlangen dat zij bij mij blijft? Het lijkt allemaal een logisch vervolg, als we naar de geprogrammeerde staatstelevisie kijken. Blank mag geen blank meer zijn, maar wit, en zwart.. ? Ja, dat hoor je dan niet.

Ondertussen ligt René van der Gijp onder het vergrootglas. Maar beluister goed wat Johan Derksen betoogt. Hij legt de vinger op de zere plek. Dat niet alles zomaar normaal is, hoe wensdenkelijk dat ook op ons wordt geprojecteerd. Dat keuzes gevolgen hebben. Dat vrijheid kan ophouden voor de ander, dáár waar hij zelf verkozen wordt bóven al. We zijn geen weerhuisje, waarbij de ene dag de vrouw verschijnt, en de volgende dag de man.

Ondertussen is het een schijnvertoning. In Engeland ontseksen we de boel verder door Victoriaanse kunst in een museum te verstoppen, in Iran werpen vrouwen - terecht - hun hoofddoek af. In Nederland vieren we, heel selectief "onze vrijheden" maar zien niet in dat deze, daar waar ze als vanzelfsprekend besproken worden, de vrijheid van een ander wel degelijk (kunnen) beperken. En wordt te zelden niet besproken waar onze echte vrijheid verloren gaat in een nieuw soort puritanisme.

In Nederland is ondertussen het volgende relletje geboren: Theo Hiddema die in een tv programma het aandurfde een sigaretje op te steken.

Benieuwd wat DWDD daar vanavond weer van vindt.

Ik hoop dat Voetbal Inside nog heel lang blijft bestaan. Nee, het móet blijven bestaan, zo lang er geen enkele opvolger van Van Kooten & De Bie opstaat. Tégen een tijd, die véél te serieus is geworden, en hebbelijk, dáár waar wat meer vraagtekens bij moeten worden gesteld, en onhebbelijk tegen datgene wat vaak recht tegen die als progressief gepresenteerde volksspiegel in gaat.